ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ

"O έρωτας γλυκέ μου άνθρωπε σου έλεγα έρχεται πάντα καμουφλαρισμένος…"

Φοράει τα καλά του, χαμογελάει σαν ήλιος και σε καίει πριν το καταλάβεις.
Η αγκαλιά του σε κάνει να λιγώνεσαι από επιθυμία και πόθο αλλά τα χέρια του
είναι αόρατα μαχαίρια που σε κόβουν κομματάκι-κομματάκι και ο πόνος είναι τόσο
γλυκός στην αρχή που δεν τον καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν φτάσεις στο σημείο
να μετράς φλέβες ανάπηρες πάνω σου και ξαφνικά να βουλιάζεις στο ίδιο σου το αίμα.
Πριν τον γευτούμε παρακαλάμε για έναν τέτοιο “θάνατο” αλλά η ωρίμανση έρχεται
πολύ γρήγορα μέσα από τον πόνο που μας χαρίζεται στην αρχή φειδωλά και μετά
με δόσεις που ο οργανισμός δεν αντέχει..
Πάντως, το ομολογώ, εμείς οι άνθρωποι γεννηθήκαμε με το μικρόβιο του μαζοχισμού
στα κύτταρα μας.

Μετά από μπόλικο σύρσιμο στα πατώματα και κλάμα-βροχή 

επιδιώκουμε πάλι φουρτούνες !!
Αποζητάμε τον έρωτα όπως ο ναρκομανής την δόση του!
Τώρα θα μου πεις…. ούτε στον παράδεισο δεν κάνει ο άνθρωπος μόνος του, 

αλλά τόσος πόνος και λύπη τα αξίζει όλα αυτά ;
Kι αυτή η καρδιά μας επιδιώκει να χτυπά πάντα σε ρυθμούς ταγκό 

ασχέτως αν δεν ξέρει τα βήματα.
Εγώ πάντα φοβόμουν αυτόν τον χορό, ίσως γιατί από το πολύ κάψιμο 

πονούσαν οι πατούσες μου, ίσως γιατί οι αντοχές είχαν εξαντληθεί.
Βέβαια, θα μου πεις πάλι, αν φοβάσαι τον έρωτα είναι σαν να φοβάσαι 

την ίδια την ζωή, εγώ όμως θα σου απαντήσω, δεν ξέρω τι φοβάμαι περισσότερο.. 

με την ζωή πετάω αλλά με τον έρωτα χάνομαι, ταξίδι κανονικό 

και η πτήση φέρνει πάντα και την προσγείωση!
Αν πετούσα καθ’όλη την διάρκεια της ζωής μου δεν θα ήμουν άνθρωπος , 

πουλί θα ήμουν !!!
Θα πω ψέματα αν πω πως δεν θέλω να βρω κορμί να με φιλοξενήσει,

 που να το βρεις όμως σήμερα… το “ενοίκιο” στοιχίζει ακριβά.
Είπαμε να νιώσουμε τον έρωτα όχι όμως να ξεπουληθούμε κιόλας!
Δεύτερη ψυχή δεν έχει μετά!

Δύσκολες οι σχέσεις σήμερα, κι ακόμα πιιο δύσκολοι οι άνθρωποι 

που έμαθαν στα πολλά και ξέχασαν τα λίγα ...


ΝΙΚΗ ΤΑΓΚΑΛΟΥ

NA MΠΟΡΟΥΣΑ

Να μπορούσα να αγκιστρωθώ πάνω στα δάχτυλά σου,
να κολλήσουν τα χείλια μου πάνω στο μέλι των δικών σου,
να πάγωναν τα μάτια μου πάνω στην εικόνα σου,
να σερνόμουν, σαν να μην είχα άκρα, πάνω στο κορμί σου.
Να μύριζε ο ιδρώτας μου πάνω στον δικό σου από την υπέρτατη ένωση.
Να μπορούσα να έβγαζα την καρδιά μου και να στην έχωνα με βία μέσα σου,
να την σφήνωνα δίπλα στην δική σου,
να έκλαιγα και με τα δάκρυα μου να ξέπλενα τις μαυρίλες σου,
να μην ξεχώριζα μέρα ή νύχτα γιατί ο έρωτας σου θα ήταν υπεράνω
ώρας, μέρας και χρόνου.
Να μπορούσα να κοιμάμαι μόνο όταν σε είχα δίπλα μου,
να μπορούσα να αναπνέω μόνο μέσα από το φιλί σου,
να μπορούσα να σε φύλαγα μέσα στην αγκαλιά μου μακριά από κάθε κακό.
Να μπορούσα να αγγίξω αυτό που με κάνει να νιώθω πείνα,
να πιω από την πηγή του κορμιού σου.
Να μπορούσα να σε είχα μπροστά μου αυτήν την στιγμή
και τίποτα να μην υπήρχε γύρω μου,
ούτε καν εγώ ….απλά να μπορούσα να σε νιώσω , έστω έτσι..άυλα …

Αυτός είναι ο έρωτας, που θα ήθελα να μπορούσα …
που θα ήθελα να βιώνω…

Θα ήθελα, με ακούς ;


ΝΙΚΗ ΤΑΓΚΑΛΟΥ

ΕΡΩΤΕΣ ΕΝ ΤΑΦΩ

Ένα βράδυ πήρα ένα σφυρί κι άρχισα να κοπανάω τα πόδια μου.

Ήθελα να μείνω καθηλωμένη εκεί, μόνη.

Ήθελα να μην ξανά παλέψω με αυτούς.

Μέσα μου κολυμπούσαν κομμάτια.

Από τον καθένα και ένα.

Κάποια με λείες γωνίες και κάποια πολύ μυτερά.

Σε κάθε κίνηση τους έπεφτα κάτω και σφάδαζα

από τον πόνο.

Παρόλα αυτά πάντα ξεκινούσα να συλλέξω ένα καινούργιο.

Αυτό που έτρεμα ήταν μήπως έρθει η μέρα

που θα ερωτευτώ αληθινά και μόλις αυτός μπει μέσα μου τον κόψω.

Εάν τον σκότωνα θα πέθαινα.

Αλλά σε αυτήν την θέση, την ενωμένη.

      Νίκη Ταγκάλου

EIΣΑΙ ΕΣΥ

Και τελικά… υπήρχε έρωτας..

Έπρεπε όμως να περάσω μέσα από δύσβατα μονοπάτια και καταιγίδες 

για να μπορέσω να τον αναγνωρίσω αμέσως μόλις έρθει.

Έπρεπε να με κατηγορώ για κάθε λάθος μου 

για να δεχθώ το σωστό με την πρώτη του εμφάνιση.

Αν δεν περνούσα μέσα από ψυχική εξαθλίωση πως θα με  ετοίμαζα για σένα ;

Πως θα ήμουν έτοιμη για τα πάντα με μια σου λέξη ;

Κάποτε με κατηγορούσα για την λάθος στιγμή γέννησής μου 

και τώρα χαίρομαι για τον σωστό συγχρονισμό μας.

Κάπου πάντα υπάρχει ένας άνθρωπος να σε περιμένει, 

ένας άνθρωπος που συμπληρώνει την δική σου ψυχή 

για να μπορέσει να αρχίσει να ζει.

Άλλοι είναι τυχεροί γιατί τον βρίσκουν γρήγορα 

και άλλοι ίσως λίγο άτυχοι γιατί σπαταλούν ανούσια την ζωή τους 

για πολλά χρόνια μέχρι την εκπλήρωσή της.

Δεν μετανιώνω για τα λάθη μου, 

μετανιώνω όμως που δεν γεννήθηκα για σένα.

Μετανιώνω γιατί δεν ήσουν εσύ η πρώτη μου ανάσα σε αυτόν τον κόσμο.

Έρωτα λοιπόν,  θα σε ονομάσω, - τον δικό μου -  

και σε αγάπη θα σε εξελίξω, γιατί είσαι εσύ αυτό που ήθελα πάντα.

Είσαι εσύ αυτό που ονειρευόμουν και που μου έλειπε μόλις ξυπνούσα.

Είσαι εσύ ο άνθρωπος που έπλαθα με την φαντασία μου και νόμιζα πως δεν υπάρχει.

Είσαι εσύ αυτός που έλειπε από την ζωή μου και την γέμισε μόλις ήρθε.

Τώρα πια μου φτάνει να σε κοιτώ για να ζω

και να σε αγγίζω για να τρέφομαι..

ΝΙΚΗ ΤΑΓΚΑΛΟΥ

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις..

Πόσο πολύ, πόσο πολύ, 

πόσο πολύ σ' αγάπησα

πόσο πολύ σ' αγάπησα

ποτέ δε θα το μάθεις

Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή, 

απ' τη ζωή μου πέρασες

κι αλάργεψες κι εχάθης

καθώς τα διαβατάρικα 

κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, 

ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις

κι αν δεν προσμένεις να με δεις

Κι εγώ πως θα ξανάρθεις, 

εσύ του πρώτου ονείρου μου

γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ, 

αιώνια θα το τραγουδώ

κι εσύ δε θα το μάθεις, 

πως οι στιγμές που μου 'δωσες

αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, 

ποτέ δε θα το μάθεις  

Στίχοι: Κατίνα Παΐζη
Μουσική: Βασίλης Δημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

όνειρα του precious dreams στις 7:10 μ.μ.

Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου...

Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου
λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο
κι αν μεγαλώσαν τα φτερά μου
εγώ απ' το πλάι σου δε λείπω....


Θεός αν είναι
Χιλιάδες άγγελοι με τ' άσπρα
κλωνάρια λησμονιάς μοιράζουν
κι από το σώμα μου σαν άστρα
παιδιά δικά σου ανάσες βγάζουν


Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς
κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις
δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς


Οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια
ζευγάρια γίναν φτιάξαν σπίτια
μονάχα εμένα χάσκει ακόμα
χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια


Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς
κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις
δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς.........

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Goran Bregovic

Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

όνειρα του precious dreams στις 10:43 π.μ.

Πωλ Ελυάρ, "Δύο ποιήματα"

ΧΩΡΙΣ ΗΛΙΚΙΑ


Πλησιάζουμε
Μέσα στα δάση
Πάρε το δρόμο του πρωινού
Ανέβα τα σκαλιά της πάχνης


Πλησιάζουμε
Είναι η καρδιά της γης σφιγμένη


Να ’ρθει στον κόσμο μια μέρα ακόμη


Θα πλατύνει ο ουρανός
Είχαμε βαρεθεί
Να κατοικούμε στα ερείπια του ύπνου
Στη χαμηλή σκιά της ανάπαυσης
Της κούρασης και της εγκατάλειψης


Η γης θα ξαναπάρει τη μορφή των ζωντανών σωμάτων μας
Ο άνεμος θα μας υπομείνει
Ο ήλιος και η νύχτα θα περάσουν μες στα μάτια μας
Χωρίς ποτέ να τ’ αλλάξουν


Το σίγουρό μας διάστημα ο αγνός μας αέρας φτάνει
Για να γεμίσει την αργοπορία που έσκαψε η συνήθεια
Όλοι μαζί θ’ αράξουμε σε μια καινούρια μνήμη
Και θα μιλήσουμε μαζί μια ευαίσθητη λαλιά


Ω αδερφοί μου αντίμαχοι που κρατάτε στα μάτια
Τη νύχτα αναλυμένη και τη φρίκη της
Πού να σας έχω αφήσει
Με τα βαριά σας χέρια μες στο λάδι το νωθρό
Μες στις παλιές σας πράξεις
Με τόση λίγη ελπίδα που κι ο θάνατος
Φαίνεται να ’χει δίκιο
Χαμένοι μου αδερφοί
Εγώ πηγαίνω προς τη ζωή έχω την όψη ανθρώπου
Για ν’ αποδείξω πως ο κόσμος έγινε στ’ ανάστημα μου


Και δεν είμαι μόνος
Χίλιες εικόνες από μένα πληθαίνουν το φως μου
Χίλιες ματιές πανόμοιες ισοπεδώνουν τη σάρκα
Να το πουλί το παιδί κι ο βράχος κι ο κάμπος
Σμίγουν μαζί μας
Γελά το χρυσάφι που έμεινε από την άβυσσο έξω
Γυμνό νερό γυμνή φωτιά για μια εποχή μονάχα
Έκλειψη δεν υπάρχει πια στο μέτωπο του κόσμου


*


Χέρια από τα χέρια μας αναγνωρισμένα
Χείλια με τα χείλια μας ενωμένα
Οι πρώτες ανθισμένες ζέστες
Παραστέκουνται το αίμα δροσερό
Το πρίσμα ανασαίνει μαζί μας
Εύφορη αυγή
Στην κορφή κάθε χόρτου βασίλισσα
Στην κορφή των μούσκλων στην αιχμή του χιονιού
Του κυμάτου της ταραγμένης άμμου
Της επίμονης παιδικής ζωής
Έξω από όλες τις σπηλιές μας
Έξω από τον εαυτό μας.




Μετάφραση: Γιώργος Σεφέρης